Απαγορευμένα συναισθήματα



















Είναι η σκέψη της ανάβασης
στη λυπημένη ανταύγεια του φεγγαριού
στη καμπύλη της αλήθειας
που στάζει μόλις σε ένα δάκρυ θλίψης
σαν αφυπνίζονται
απαγορευμένα συναισθήματα
καθώς χάνονται σε ατέρμονες ερμηνείες.

Καμιά επεξήγηση
ή έστω ένα ψήγμα
συναισθηματικής εντιμότητας
για εκείνο το λίγο ουρανό που ζήτησα
και εσύ... αρνήθηκες!
 

Κανένα πέλαγος, Κανένας ουρανός / Έμυ Τζωάννου - Σοφία Στρέζου





















Κανένα πέλαγος, Κανένας ουρανός / Έμυ Τζωάννου - Σοφία Στρέζου

Έμυ Τζωάννου

Κανένα πέλαγος δεν λησμονεί
τα τραύματά του
από τις οργισμένες τρικυμίες του

Κανένας ουρανός δεν σιωπά τους λυγμούς του από τους σπασμούς των ανεμοστρόβιλων

Σοφία Στρέζου

Κανένα πέλαγος δεν λησμονεί
την αλμύρα
από τα δάκρυά μου

Κανένας ουρανός δεν σιωπά
τους αναστεναγμούς
από το άωρο της φυγής σου

Πεφταστέρι


















Πεφταστέρι

Σα δεις ένα αστέρι
να πέφτει στη θάλασσα
μη λησμονήσεις ποτέ
την πτώση…

Το φλογισμένο του σώμα
θάνατο εμπεριέχει!

Ναυαγισμένα όνειρα


























Ναυαγισμένα όνειρα - Σοφία Στρέζου

Άλλη μια φορά ναυαγισμένα όνειρα
απροστάτευτα επιπλέουν
με σκόρπια συντρίμμια συναισθημάτων
στους βυθισμούς της αγάπης.

Ψυχή























Η ψυχή πάντα θα ανιχνεύει τα σύνορα
και της πιο μικρής λεπτομέρειας
που την καθιστούν όμως ικανή
στην λήψη και στην απαγκίστρωσή της
από την φθορά...

Αιωρούμενη πιθανότητα















Αιωρούμενη πιθανότητα

Διστακτικά θωπεύεις παλιές χαρές
που κύλησαν όπως οι στάλες
στο νοτισμένο τζάμι
καταλύοντας
τη διαφάνεια του ονείρου
στα νυχτωμένα σου μάτια.

Κι όσο ο χρόνος περνά
τόσο μεγαλώνουν στη μνήμη
μικροί αποχαιρετισμοί
στο μεταίχμιο του αντίο!

Στα καλέσματα της νύχτας
οι αποκρίσεις μένουν βουβές
κι ας μένουν παράθυρα ανοιχτά
στους κατακλυσμούς των άστρων.

Στους αμφιλεγόμενους χρησμούς
του μέλλοντος
μένει μόνο μια αιωρούμενη πιθανότητα
πως ίσως κάποτε συναντηθούμε
στα όρια εκείνου του Παράδεισου
που δυο αμετανόητες ψυχές θα αναζητήσουν!


Το κενό του ονείρου

























Το κενό του ονείρου

Κερασμένη λύπη
ανοίγει πληγές
στην πιο βαθιά
στην πιο απόκρυφη συνισταμένη
σκιερών αποστάσεων
στην αφή του χρόνου
στο ρήγμα της νύχτας
που στενεύει βράδια απουσίας
συντροφιά με ραγισμένες λέξεις
σε ποιήματα.

Τι κι αν σκουπίζω κηλίδες;

Η ηχώ μιας επίμονης σιωπής
ταξιδεύει σε παλιές κτήσεις
ιχνογραφώντας
το κενό του ονείρου.








Ποιημάτων συλλαβισμός

















Ποιημάτων συλλαβισμός

Συλλαβίζεις το συναίσθημα
μέσα σε ποιήματα
σαν ξεπηδούν από την ιδέα του έρωτα
ακατέργαστες αισθήσεις!

Φως


























Φως

Θάρθει μια μέρα
που θα γίνουμε το ίδιο φως
από το φως της πιο λαμπρής δύσης
στη φωτοδιαλυτή αιωνιότητα.

Κι όταν επάνω μας
θα ρέει η ενέργεια του φωτός
εμείς θα μιλάμε
με σιωπές και βλέμματα
στη ρητή αφαιρετικότητα
των αποσιωπητικών...

Μεγάλη Εβδομάδα

























Μεγάλη Εβδομάδα

Δεν σ’ άγγιξαν
μήτε σε χτένισαν
τα τρομαγμένα πέταλα των λουλουδιών από
κρίνα - πανσέδες - βιολέτες
στα άδεια χέρια των κοριτσιών
πριν τον επιτάφιο
στον ξαφνικό χαμό της γύρης

Ποιο ίσταται;
Ποιο τετέλεσται;

Σε απόρθητα τείχη
εγείρουν τρόπαια πασχαλιάς
αδιάβαστης

Καλό Πάσχα σε όλους και όλες !!!


Ανέγγιχτη πλάνη

























Ανέγγιχτη πλάνη

Στις παρηχήσεις της λύπης
μια πλάνη ανέγγιχτη
στριφογυρνά με ευλάβεια
στων ουρανών τα ύψη

Στις άπνοιες της θλίψης
ένας στεναγμός θροΐζει
περάσματα ιερά
στα αίθρια της νοσταλγίας.

Με ένα κενό στην ψυχή
κρατάω ακόμα
αράγιστο
αξεθώριαστο
άθικτο  
το τελευταίο φιλί
στα μέτωπα του αντίο!


Σώμα Μνήμης



















Σώμα Μνήμης

Της νοσταλγίας θυμητάρι
σώμα μνήμης αγαπημένο
στη συνείδηση
αναμμένο τάμα είσαι!

Στις εύθραυστες ενδοσκοπήσεις
η άναρθρη απουσία
αρθρώνεται στα χείλη
από μια ανάσα αιωνιότητας.

Ίσως γιατί, πάντα νύχτα επιστρέφουν μνήμες και μορφές
για να ακουμπήσει η θύμηση
μέσα σε ασύνορες λέξεις
που στα περιθώρια
υπογραμμίζεται …

Ένστικτο ελευθερίας


























Ένστικτο ελευθερίας

Ατραυμάτιστο στους αιώνες
το ένστικτο της ελευθερίας
γραμμένο σε ποιήματα
σε σκεπασμένες ελαιογραφίες
από κιτρινισμένα σεντόνια
μα σαν τα τραβήξεις
ξεπηδάει η ψυχή του δημιουργού
πάθη καλπάζουν στις γραμμές
άλικα - κόκκινα - πορφυρά
ζωντανεύουν τις λέξεις
και δάκρυα κυλούν ψιθυριστά
στο Ευπαλίνειο ρήγμα της λύπης
που πλημμύρισε ρήξεις

Αίμα κοινωνούσαν
από το δισκοπότηρο της επανάστασης

Η ιχνογραφία του πένθους

























Η ιχνογραφία του πένθους 

Ο πόνος…
λογχισμένο μαχαίρι
χτυπά την καρδιά
αφού ακόμα θρηνεί
στην ιδέα της ανείπωτης απώλειας
και του αδιαπραγμάτευτου θανάτου.

Δάκρυα στεγνά
και χειρονομίες αμήχανες
αποκαθηλώνουν σιωπές
στην ιχνογραφία του πένθους.


Σκορπισμένα ρίγη



















Σκορπισμένα ρίγη

Αφρόντιστοι άνεμοι
στέλνουν κύματα
σε βράχους υπομονής
με σκορπισμένα ρίγη
στην ακτή της απελπισίας
από την θνητότητα του Τέλους
σαν έρχεται από του σκότους
τη μακρινή θάλασσα
ως τις παράκτιες γραμμές της λύπης

Ενδυμίωνοι ύπνοι





















Ενδυμίωνοι ύπνοι

Σταμάτησε να σεργιανά ο έρωτας
στα ανοιγμένα σου δάχτυλα

Έμειναν υγρά τα σεντόνια
από το τραγούδι των στεναγμών
στις προσθαλασσώσεις της λύπης

Τώρα πια μόνον
αποτυπώματα αγκυροβολούν
σε ξέπνοα βράδια
με φωσφορίζοντα δάκρυα

Μα σαν στάλες άρχισαν
να στάζουν στα παράθυρα
Ενδυμίωνοι ύπνοι
συλλάβισαν φυγές
με της βροχής
τους ήχους

Σαράντα μέρες μνήμης



















Σαράντα μέρες μνήμης
κι ακόμα πονά η απώλεια!

Στο κατώφλι της νύχτας
απροσκύνητα άστρα
μένουν βουβά
αποτυπώνοντας τη σιωπή
με κλειστά βλέφαρα
σαν διαβάζουν σιγανά
το αμάθητο πένθος.

Στυφή και αξέχαστη γεύση στα χείλη
της μακαρίας το κρασί
και της ορφάνιας ο κλήρος.

Ίσως να ήταν του πατέρα το τέλος
ή ίσως πάλι το άωρο της μητέρας
που γέννησε θλίψεις
από τον αιώνιο ύπνο
στα γαληνεμένα
της θνητότητάς τους κρεβάτια.