Ωραίο























Ωραίο 

Εξαντλείς
τα περιθώρια μιας συνάντησης
με τα όρια του χρόνου
εξοστρακίζοντας
αυταπάτες και λυγμούς γερασμένους
στις ρητορικές εκκρεμότητες
με διαψευσμένους χρησμούς μιας χρήσης
στην πλάνη του ασυμβίβαστου
για όσα κάποτε πίστευες
πως σου χρώσταγε ο χρόνος
λίγο πριν τη μεγάλη αποχώρηση
από εκείνο που ήξερες
πως ήταν ΩΡΑΙΟ !

Η φυγάδευση του ονείρου

























Η φυγάδευση του ονείρου

Κάθε άγγιγμα κι ένας ψίθυρος
προσπαθεί να διασώσει ρωγμές
λίγο πριν αναλφάβητα βήματα
φυγαδεύσουν το όνειρο
στου πόθου την αταξίδευτη θάλασσα…

Στο σώμα σου ταξιδεύω / Άγγελος Πετρουλάκης - Σοφία Στρέζου


















Στο σώμα σου ταξιδεύω / Άγγελος Πετρουλάκης - Σοφία Στρέζου

Άγγελος Πετρουλάκης

Στο σώμα σου ταξιδεύω...
Περιπλέω τις ακρογιαλιές της σάρκας σου.
Μένω μετέωρος ανάμεσα σε δυο μικρές κραυγές
κι ένα λαχάνιασμα.

Φυλακίζω στο όνειρο ένα στήθος φορτωμένο άνοιξη,
για να φωλιάζει εκεί
το αγαπημένο concerto του Aranjuez
σ’ ένα adagio που καταρρέει
ανάμεσα στα χείλη σου…

Το σώμα σου έξω από τον κόσμο.
Μια ανάσα αιωνιότητας στα χέρια μου.
Ένα τραγούδι που ξεπερνά
την αγωνία της αγρύπνιας του ατελέσφορου.

Υπάρχεις πάνω από τον θάνατο.

Σ’ αγαπώ
και τη σάρκα σου ραίνω
με λέξεις που μαδώ σαν μαργαρίτες.

Σοφία Στρέζου

«Στο σώμα σου ταξιδεύω»
κύμα που σπάει απαλά
στην πλώρη αταξίδευτου πλεούμενου
αρμενίζοντας αμίλητες υποσχέσεις.

Κάθε ανάσα και μια σιωπή
ανεμίζει ιστίο στο όνειρο
με χέρια που καίνε από την παρουσία
λικνίζοντας μυστικά ανύσταχτα βλέφαρα.

Κάπου ανάμεσα στο adagio του Aranjuez
ξεχύνονται αστροφορεμένες πεθυμιές
στους μετεωρισμούς νοσταλγικών ήχων
διψώντας εκπλήρωση.

Για τους απόγονους των λυγμών
η αγρύπνια συνοδεύεται από ψιθυρισμούς
κατακτώντας μια στιγμή αιωνιότητας
στο σχήμα του έρωτα.

«Υπάρχεις πάνω από τον θάνατο»
στην αναλυμένη σιωπή
για να πλέει η μνήμη
προς ανοιχτούς ορίζοντες
υποστηρίζοντας το άπειρο της αγάπης.


Σώματα του έρωτα

























Σώματα του έρωτα

Άρχισα να ψάχνω λέξεις
για να μπορεί να χωρά η νοσταλγία
που συλλέξαμε το περασμένο καλοκαίρι
στις απερίσπαστες ακτές
μιας γαλήνιας λιμνοθάλασσας
στις αλυκές του πόθου
λατρεύοντας την αλμύρα
στα ιδρωμένα σώματα του έρωτα !

Ανίσχυρο καλοκαίρι























Ανίσχυρο καλοκαίρι

Θυμήσου, πως πέρναγε η θάλασσα
μ’ όλες τις ξέρες της
απ’ τ’ ανοιχτά πουκάμισα
αφήνοντας αλμυρή γεύση
σε σταγόνες διάφανης λύπης.

Έτσι, ανίσχυρο πια
τελείωσε το καλοκαίρι
για τους αυτοεξόριστους
της αγάπης…

Καρδιά καιόμενη




















Καρδιά καιόμενη - Σοφία Στρέζου

Τούτη η καρδιά
που μέσα σου καίει
είναι παλιός απόγονος της φωτιάς,
αφήνει στάχτη στο σώμα μου
γεννώντας όρθρους μεσάνυχτα
στη λάμψη κεριών άλιωτων
για να ανασαίνουν αισθήματα
σε θερισμένα σκοτάδια
υμνώντας το αίνιγμα της αγάπης!

Βρέχει - μ’ ακούς; / Άγγελος Πετρουλάκης - Σοφία Στρέζου



Βρέχει - μ’ ακούς;
Άγγελος Πετρουλάκης - Σοφία Στρέζου

Άγγελος Πετρουλάκης

Βρέχει - μ’ ακούς;

Κι εγώ σε μυρίζω παντού.
Σε πίνω.
Τα πρωινά μιλώντας με το πορτρέτο σου,
εκείνη τη φωτογραφία
που κρατά το ανθισμένο σου χαμόγελο.
Σε ταξιδεύω στις σιωπές μου.
Ζηλότυπα σε κρύβω.
Και θέλω να υπάρχεις...

Θέλω να ’χουν χρώμα οι νύχτες που σε ψάχνω.
Να έχουν τα φεγγάρια μουσικές.
Να βλέπω ήλιους στα μάτια σου.
Να διαβάζω τον κόσμο απ’ την αρχή.

Θέλω να έχει δέρμα η απουσία σου,
να έχει αναμνήσεις με γεύσεις κρασιού.

Υπήρξες το τελεσίδικο χθες…

Σοφία Στρέζου

 «Βρέχει - μ’ ακούς;»

Κι εσύ βρέχεις το χωμάτινο σώμα μου
- στην πρωινή φωτογραφία -

έτρεχα να κρυφτώ
κάτω από τα σύννεφα
και με ανοιγμένα χέρια
να μαζεύω τις στάλες σου
για να λούσω ανταύγειες
κι ύστερα να τυλιχτώ
στην πανσέληνο της καρδιάς σου.

Θέλω να μου μιλάς με βρεγμένες λέξεις
κλείνοντάς με
στη σιωπή της ανάσας σου
να κρυώνω
κι εσύ να σταματάς τον αγέρα
με τον φορεμένο μανδύα της αγάπης
παύοντας όλες τις καταιγίδες
στην αθανασία του πορτρέτου.


Μικρή ιστορία για τους αναλφάβητους της αγάπης Άγγελος Πετρουλάκης - Σοφία Στρέζου



Μικρή ιστορία για τους αναλφάβητους της αγάπης
Άγγελος Πετρουλάκης - Σοφία Στρέζου

Άγγελος Πετρουλάκης

Σ’ έναν τοίχο έγραψα πως
ανήκω σ’ εκείνους που θα φύγουν
με την εικόνα σου,
πως ανήκεις στους γαλαξίες
που δε θα ταξιδέψω.
Δεν ήξερα, τότε, πως
μια νύχτα σαν την αποψινή
θα άνοιγα ξανά το συρτάρι των αναπολήσεων
με μια ακόμα φωτογραφία σου
να μιλά γι’ αρχαία φθινόπωρα.

Σου είχα πει:
Αναπνέω μια σιωπή.
Αυτήν την σιωπή σχηματοποιώ
σε μάτια και χείλη,
σε γήινες εκφράσεις που θέλουν ν’ αποδράσουν
στην μεταφυσική των ανεκπλήρωτων ερώτων.
Εσχατολογική αναζήτηση πια
το καταβύθισμα στα μάτια σου,
αφού καμιά ιστορία δεν θα σταθεί
στο άσημο των ημερών μου.

Άκου:
Η δική μας μικρή ιστορία
δεν μπορεί να είναι το εγωιστικό υπόλοιπο
των προσθαφαιρέσεων που εγκλώβισαν τη ζωή μας.
Ίσως και να είναι μια μουσική από κάποια σονάτα
που έτυχε ν’ ακούσουμε ανάμεσα σε δυο τσιγάρα.
Beethoven
Violin sonata, opus 30 )1 -b- Adagio molto espressivo

Σοφία Στρέζου

Πρόσωπο χαραγμένο στο φως
ήλιος που σε μια στιγμή φώτισε την ζωή μου
θερίζοντας σκοτάδια
κι ύστερα έμεινε για πάντα ναυαγός
στη θάλασσα των ματιών σου
ατενίζοντας έναν ήλιο που δύει
στα αταξίδευτα φθινόπωρα
της δύσης μας. 

Έτσι μπόρεσα να χωρέσω
στη σιωπή μιας ανάσας
που επιμελώς έκρυψε
επίθετα και ουσιαστικά
ακόμα κι όταν πυκνά σύννεφα
σκέπαζαν τον ουρανό σου
κι οι κεραυνοί αθόρυβα
έσκιζαν την ψυχή μου.

«Ανάμεσα σε δυό τσιγάρα»
και σε καπνούς ανεκπλήρωτων ερώτων
κρύφτηκαν οι αναλφάβητοι της αγάπης
μη μπορώντας να αποδράσουν
από εκείνα που τους εγκλώβισαν
στη μελαγχολική φωτογραφία
στους υψομετρικούς χάρτες
των αναπολήσεων.




Ενθυμήσεις


























Ενθυμήσεις
Έμυ Τζωάννου - Σοφία Στρέζου

Έμυ Τζωάννου

Κάθε αλήθεια κι ένα αστέρι
στον ουράνιο θόλο της νυχτιάς…

Στις ξαστεριές της που αγρυπνούν
υφαίνονται εξιστορήσεις
στον αργαλειό των ενθυμήσεων.

Σοφία Στρέζου

Κάθε αλήθεια και μια μοίρα
στο τόξο του πεπρωμένου

Κάτω από τη λάμψη των άστρων
επιστρέφουν φθίνουσες ενθυμήσεις
αμβλύνοντας προσδοκίες
στο άλγος της νύχτας

Ασπρόμαυρη Φωτογραφία




















Ασπρόμαυρη Φωτογραφία
Άγγελος Πετρουλάκης - Σοφία Στρέζου

Άγγελος Πετρουλάκης

Τώρα σε μια φωτογραφία ανασκάπτω τον χρόνο.

Φορώ ανάποδα μήνες και εποχές,
οσφραίνομαι νύχτες αγρύπνιας
και συνομιλώ με συμπαντικές νοσταλγίες.

Υπήρξαμε μετεωρίτες…

Συλλαβίσαμε τον έρωτα
γδέρνοντας πεποιθήσεις και εικόνες.

Μελαγχολικά απογεύματα
που ταξινομούσαν τα ‘‘αντίο’’
σύμφωνα με τις προηγηθείσες υποσχέσεις.

Σοφία Στρέζου

Έρωτας απρόσμενος
αηχος - άυλος
φορεμένος στην αθανασία
μιας ασπρόμαυρης φωτογραφίας
γελαστός
διψασμένος από το εκλεκτικό πάθος
εκείνων που ονειρεύονται πτήσεις
πριν ακόμα γευτούν πτώσεις
σε αρχαίες πέτρες κι ανύποπτες θάλασσες

Οι αγκαλιές προστατεύτηκαν
από τον μύθο που κλείνει η αιωνιότητα
στους ψιθυρισμούς του ανέμου
στις ανεπούλωτες πληγές της αγάπης
στα αφρισμένα του έρωτα κύματα

Ακόμα αναζητά τα βήματά του
στο σιωπηλό φόντο της σκονισμένης κορνίζας
κι ο ουρανός χαϊδεύει την απουσία
με συλλαβιστά δειλινά
στα υγρά των ματιών χάδια.