Ανίσχυρο καλοκαίρι























Ανίσχυρο καλοκαίρι

Θυμήσου, πως πέρναγε η θάλασσα
μ’ όλες τις ξέρες της
απ’ τ’ ανοιχτά πουκάμισα
αφήνοντας αλμυρή γεύση
σε σταγόνες διάφανης λύπης.

Έτσι, ανίσχυρο πια
τελείωσε το καλοκαίρι
για τους αυτοεξόριστους
της αγάπης…

Καρδιά καιόμενη




















Καρδιά καιόμενη - Σοφία Στρέζου

Τούτη η καρδιά
που μέσα σου καίει
είναι παλιός απόγονος της φωτιάς,
αφήνει στάχτη στο σώμα μου
γεννώντας όρθρους μεσάνυχτα
στη λάμψη κεριών άλιωτων
για να ανασαίνουν αισθήματα
σε θερισμένα σκοτάδια
υμνώντας το αίνιγμα της αγάπης!

Βρέχει - μ’ ακούς; / Άγγελος Πετρουλάκης - Σοφία Στρέζου



Βρέχει - μ’ ακούς;
Άγγελος Πετρουλάκης - Σοφία Στρέζου

Άγγελος Πετρουλάκης

Βρέχει - μ’ ακούς;

Κι εγώ σε μυρίζω παντού.
Σε πίνω.
Τα πρωινά μιλώντας με το πορτρέτο σου,
εκείνη τη φωτογραφία
που κρατά το ανθισμένο σου χαμόγελο.
Σε ταξιδεύω στις σιωπές μου.
Ζηλότυπα σε κρύβω.
Και θέλω να υπάρχεις...

Θέλω να ’χουν χρώμα οι νύχτες που σε ψάχνω.
Να έχουν τα φεγγάρια μουσικές.
Να βλέπω ήλιους στα μάτια σου.
Να διαβάζω τον κόσμο απ’ την αρχή.

Θέλω να έχει δέρμα η απουσία σου,
να έχει αναμνήσεις με γεύσεις κρασιού.

Υπήρξες το τελεσίδικο χθες…

Σοφία Στρέζου

 «Βρέχει - μ’ ακούς;»

Κι εσύ βρέχεις το χωμάτινο σώμα μου
- στην πρωινή φωτογραφία -

έτρεχα να κρυφτώ
κάτω από τα σύννεφα
και με ανοιγμένα χέρια
να μαζεύω τις στάλες σου
για να λούσω ανταύγειες
κι ύστερα να τυλιχτώ
στην πανσέληνο της καρδιάς σου.

Θέλω να μου μιλάς με βρεγμένες λέξεις
κλείνοντάς με
στη σιωπή της ανάσας σου
να κρυώνω
κι εσύ να σταματάς τον αγέρα
με τον φορεμένο μανδύα της αγάπης
παύοντας όλες τις καταιγίδες
στην αθανασία του πορτρέτου.


Μικρή ιστορία για τους αναλφάβητους της αγάπης Άγγελος Πετρουλάκης - Σοφία Στρέζου



Μικρή ιστορία για τους αναλφάβητους της αγάπης
Άγγελος Πετρουλάκης - Σοφία Στρέζου

Άγγελος Πετρουλάκης

Σ’ έναν τοίχο έγραψα πως
ανήκω σ’ εκείνους που θα φύγουν
με την εικόνα σου,
πως ανήκεις στους γαλαξίες
που δε θα ταξιδέψω.
Δεν ήξερα, τότε, πως
μια νύχτα σαν την αποψινή
θα άνοιγα ξανά το συρτάρι των αναπολήσεων
με μια ακόμα φωτογραφία σου
να μιλά γι’ αρχαία φθινόπωρα.

Σου είχα πει:
Αναπνέω μια σιωπή.
Αυτήν την σιωπή σχηματοποιώ
σε μάτια και χείλη,
σε γήινες εκφράσεις που θέλουν ν’ αποδράσουν
στην μεταφυσική των ανεκπλήρωτων ερώτων.
Εσχατολογική αναζήτηση πια
το καταβύθισμα στα μάτια σου,
αφού καμιά ιστορία δεν θα σταθεί
στο άσημο των ημερών μου.

Άκου:
Η δική μας μικρή ιστορία
δεν μπορεί να είναι το εγωιστικό υπόλοιπο
των προσθαφαιρέσεων που εγκλώβισαν τη ζωή μας.
Ίσως και να είναι μια μουσική από κάποια σονάτα
που έτυχε ν’ ακούσουμε ανάμεσα σε δυο τσιγάρα.
Beethoven
Violin sonata, opus 30 )1 -b- Adagio molto espressivo

Σοφία Στρέζου

Πρόσωπο χαραγμένο στο φως
ήλιος που σε μια στιγμή φώτισε την ζωή μου
θερίζοντας σκοτάδια
κι ύστερα έμεινε για πάντα ναυαγός
στη θάλασσα των ματιών σου
ατενίζοντας έναν ήλιο που δύει
στα αταξίδευτα φθινόπωρα
της δύσης μας. 

Έτσι μπόρεσα να χωρέσω
στη σιωπή μιας ανάσας
που επιμελώς έκρυψε
επίθετα και ουσιαστικά
ακόμα κι όταν πυκνά σύννεφα
σκέπαζαν τον ουρανό σου
κι οι κεραυνοί αθόρυβα
έσκιζαν την ψυχή μου.

«Ανάμεσα σε δυό τσιγάρα»
και σε καπνούς ανεκπλήρωτων ερώτων
κρύφτηκαν οι αναλφάβητοι της αγάπης
μη μπορώντας να αποδράσουν
από εκείνα που τους εγκλώβισαν
στη μελαγχολική φωτογραφία
στους υψομετρικούς χάρτες
των αναπολήσεων.




Ενθυμήσεις


























Ενθυμήσεις
Έμυ Τζωάννου - Σοφία Στρέζου

Έμυ Τζωάννου

Κάθε αλήθεια κι ένα αστέρι
στον ουράνιο θόλο της νυχτιάς…

Στις ξαστεριές της που αγρυπνούν
υφαίνονται εξιστορήσεις
στον αργαλειό των ενθυμήσεων.

Σοφία Στρέζου

Κάθε αλήθεια και μια μοίρα
στο τόξο του πεπρωμένου

Κάτω από τη λάμψη των άστρων
επιστρέφουν φθίνουσες ενθυμήσεις
αμβλύνοντας προσδοκίες
στο άλγος της νύχτας

Ασπρόμαυρη Φωτογραφία




















Ασπρόμαυρη Φωτογραφία
Άγγελος Πετρουλάκης - Σοφία Στρέζου

Άγγελος Πετρουλάκης

Τώρα σε μια φωτογραφία ανασκάπτω τον χρόνο.

Φορώ ανάποδα μήνες και εποχές,
οσφραίνομαι νύχτες αγρύπνιας
και συνομιλώ με συμπαντικές νοσταλγίες.

Υπήρξαμε μετεωρίτες…

Συλλαβίσαμε τον έρωτα
γδέρνοντας πεποιθήσεις και εικόνες.

Μελαγχολικά απογεύματα
που ταξινομούσαν τα ‘‘αντίο’’
σύμφωνα με τις προηγηθείσες υποσχέσεις.

Σοφία Στρέζου

Έρωτας απρόσμενος
αηχος - άυλος
φορεμένος στην αθανασία
μιας ασπρόμαυρης φωτογραφίας
γελαστός
διψασμένος από το εκλεκτικό πάθος
εκείνων που ονειρεύονται πτήσεις
πριν ακόμα γευτούν πτώσεις
σε αρχαίες πέτρες κι ανύποπτες θάλασσες

Οι αγκαλιές προστατεύτηκαν
από τον μύθο που κλείνει η αιωνιότητα
στους ψιθυρισμούς του ανέμου
στις ανεπούλωτες πληγές της αγάπης
στα αφρισμένα του έρωτα κύματα

Ακόμα αναζητά τα βήματά του
στο σιωπηλό φόντο της σκονισμένης κορνίζας
κι ο ουρανός χαϊδεύει την απουσία
με συλλαβιστά δειλινά
στα υγρά των ματιών χάδια.

Ελπίδα



















Ελπίδα

Έμυ Τζωάννου - Σοφία Στρέζου

Έμυ Τζωάννου

Τι να θέλει η ελπίδα
σαν πυροδοτεί και πυροβολεί
ως αιρετική σκέψη
προσπερνώντας και διαπερνώντας
τη συνωμοτική προαίρεση
μιας παρανοϊκής στιγμής
θρηνώντας … τ’ ανείπωτα !

Σοφία Στρέζου

Όσα τα δάκρυα
άλλες τόσες οι κρυμμένες ελπίδες
επιθυμούν να ψιθυρίσουν
την ανάγκη για φως
προσδοκώντας να ανθίσει το όνειρο
σε αλαφροΐσκιωτους κήπους…


Η Απεραντοσύνη της Θάλασσας















Η Απεραντοσύνη της Θάλασσας

Σοφία Στρέζου - Έμυ Τζωάννου

Σοφία Στρέζου

Κι όπως θωρείς τα κύματα
στο πέλαγο που κυλά μέσα σου
έτσι θωρείς την ψυχή σου
μπρος στην απεραντοσύνη της θάλασσας
νιώθοντας ολοένα να ξεμακραίνει
η χαραγμένη στο δέρμα σου θλίψη…

Έμυ Τζωάννου

Στην εσωτερική απεραντοσύνη του πελάγους
βήματα μελωδικά χαράσσονται
στους ωκεανούς των προσδοκιών και των ελπίδων
καθώς περήφανα παρελαύνουν
στα κύματα της Αθανασίας της Ψυχής !




Λέξεις στα σύννεφα

























Λέξεις στα σύννεφα


Θέλησες
να ανεβάσεις λέξεις στα σύννεφα
για να ταξιδέψουν με βροχή και αέρα
να στάξουν στο πήλινο σώμα σου θύελλες
που μεταμορφώνονται σε ποιήματα
από στόματα ποιητών,
ηχώντας την υπόσχεση
μιας αναπάντεχης προσδοκίας στο χαρτί
ως εκεί που η αθωότητα
ξεπλένει μνήμες και θύμησες
στη ρέμβη νυχτερινών εγκαταλείψεων.

Της συνείδησης τείχος
















Της συνείδησης τείχος

Στη βαθιά και αδιάβλητη συνείδηση
του ανθρώπου
υπάρχει πάντα ένα τείχος
που προσδοκά να γκρεμιστεί
στη χρονογραφία των αντηχήσεων
σε καιρούς νηπενθείς
με τον χρόνο να διορίζει στιγμές
επαληθεύοντας την μοίρα του καθενός
καθώς βιώνει το αλάνθαστο
ενός αδιαπραγμάτευτου πεπρωμένου!

Όλα αρχίζουν με - Α - (Άλφα)



















Όλα αρχίζουν με - Α - (Άλφα)

Μουσκεύεις με δάκρυα
το Ά-ρρητο του Α-σύλληπτου
που δεν κατανοείς
αλλά το βρίσκεις εντός σου
συνομιλώντας
με το Α-σύνορο του Α-πείρου…